เพราะความเป็น จริงคือรัตติกาล

หยุดทำร้ายเสียที มันเจ็บอยู่ข้างใน
ยิ่งคำพูดไม่ดี แล้วใครจะทนไหว
มีปากก็ใช้ ไม่คิดจะแคร์อะไร
สนุกใช่ไหม ที่เห็นคนเสียใจ
รู้ทั้งรู้ยังทำ กี่คำที่ว่าใคร
คิดว่าตัว ยิ่งใหญ่ที่แท้ไม่เท่าไหร่
กี่หมื่นกี่ล้านคำคือทุกคำ ที่เสียดสี
ไม่เคยพอใจอะไรแม้ใครว่าดี
คอยจะขวางทุกๆอย่างจ้องทำร้ายด้วยคำ
ที่ซ้ำเติมให้ช้ำ ถ้าเกลียดไม่ชอบใจ
ก็ลั่นไปอย่างสิ้นคิด เป็นที่ระบายไม่รู้ตัวว่าทำผิด
หลบให้มิดสักเท่าไหร่ ต่อให้หนียังไง
ต้องเจอเข้าสักวัน
สีขาวเปลี่ยนเป็นสีดำ แค่คำลวงในโลกไม่จริง
ปลายนิ้วแค่กดพิมพ์ แต่ไม่กล้าเปิดเผยตัว
กี่หมื่นกี่ล้านคำ คือทุกคำ ที่เสียดสี
ไม่เคยพอใจอะไร แม้ใครว่าดี
คอยจะขวางทุกๆอย่างจ้องทำร้าย ด้วยคำ ที่ซ้ำเติมให้ช้ำ
ถ้าเกลียดไม่ชอบใจ ก็ลั่นไป อย่างสิ้นคิด
เป็นที่ระบาย ไม่รู้ตัว ว่าทำผิด
หลบให้มิดสักเท่าไหร่ ต่อให้หนียังไง
ต้องเจอเข้าสักวัน
ลมปาก แค่คำ ของคนชอบใส่ไฟ
นิทาน โกหก ทำคนให้ไขว้เขวอย่าทำ
คนดี ให้กลายเป็นคนเลวชี้นำ
ให้ทำ จนเกิดเรื่องร้ายแรง
กี่ครั้ง กี่คำ ที่ใช้ทำลาย พอที ตอนนี้ มันยังไม่สาย

ชอบเพลงนี้แฮะ=w=" เหมือนกะที่กะลังเจออยู่เลย

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องมาจ้องหาเรื่อง

ผมก็ว่า ผมไม่ได้ไปฆ่าพ่อเขาตายนี่นะ ทำไมถึงต้องมาคอยพูดจาเสียดสี

ไม่ชอบใจก็ต่างคนต่างอยู่สิ?

เรื่องของคุณผมเคยว่าอะไรไหม ผมเงียบกับเรื่องของคุณมาตลอด

ผมเคยชอบคุณนะ คิดว่าคุณจะเป็นคนที่ดีกว่านี้

ไม่เจอกันแป๊บเดียว ก็กลับแสดงธาตุแท้ออกมาซะงั้น

คนที่อ่อนแอน่ะ แสร้งทำก้าวร้าว มันน่ารังเกียจว่ะ

แค่พฤติกรรมตามชาวบ้านแล้วควบคุมตัวเองไม่ได้

เราคุยกันไม่รู้เรื่อง และคิดว่าคงจะไม่คุยด้วยแล้วล่ะ

นอกจากคุณจะมาเสียดสีอะไรผมอีก

ผมไม่ใช่พวกที่ปล่อยวางไม่รู้สึกรู้สาอะไร และคำพูดแต่ละคำของคุณมันทำให้ผมหงุดหงิด

นอกจากความพอใจของตัวคุณเอง คุณแสดงออกมาว่าคุณไม่แคร์

เอาเถอะ ผมแค่อัดอั้น แล้วรู้สึกว่าเพลงนี้ทำไมมันตรงกับชีวิตดีจัง

ต่างคน ต่างอยู่เหอะครับ

คุณคงไม่ได้หวังถึงขนาดให้ผมตายๆไปซะ

แล้วผมก็ไม่ได้เกลียดคุณขนาด เมื่อไหร่จะไปตายซะที

แต่อย่าให้ถึงวันนั้นเลยครับ ผมไม่ใช่คนที่อดทนอะไรได้นานๆ(กว่านี้)

แม่งหลงตัวเองว่ะ