เพราะความเป็น จริงคือรัตติกาล

เหตุผลมีคนมากมาย ไม่ได้ใช้ชีวิตตามที่คิด เพราะคิดอยู่
แต่กับฉันได้ฟังคำพูดนั้น และอยากจะทำฝันให้มันเป็นจริง
คิดว่าจะทำแต่มันจะเมื่อไหร่ รู้แค่ว่าใจไม่อยากปล่อยทิ้งไว้

* บอกกับใจว่าต้องลองสักที อาจจะดีหรือไม่ดียังไม่รู้
สิ่งที่รู้คือต้องลองไม่อยากแค่นั่งดู ก็ให้มันรู้ให้มันท้าทาย

** ล้มก็จะไม่ท้อ แพ้ก็คงไม่หยุด แค่ได้ใช้ชีวิต ไปตามที่คิดไว้ แค่นั้นก็พอใจ
ชีวิต มีสิทธิเลือกเดิน ฉันก็แค่เพียงอยากเดินไปตามหัวใจ
เมื่อชีวิตไม่ใช่ของใคร แค่อยากจะได้ใช้ให้มันเป็นจริง
ไม่ต้องกลัวถ้ามันจะล้มก่อน ไม่ต้องท้อแต่อย่าปล่อยทิ้งไว้

(ซ้ำ *, **)

คิดว่าจะทำแต่มันจะเมื่อไหร่ ไม่ต้องกลัว แต่อย่าปล่อยทิ้งไว้

===========================================

ฟังแล้วนึกถึงคำพูดของคนคนนึง
ทุกวันนี้หลายคนต้องทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ชอบ
หรือทำใจยอมรับในสิ่งที่ได้รับ
โลกทุกวันเหมือนกับพยายามจะย่อความฝันของใครๆ
สิ่งที่เคยหวังในอดีตเมื่อผ่านไปก็จะมองว่ามันไร้ค่า
แต่เพราะแค่ตัวเองไม่ได้ทำ และก็สูญเสียโอกาสนั้นไป

ทุกคนเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยโซ่หนา ๆ

ปากอาจจะพูดว่าตนเองมีอิสระ แต่อิสระจริงๆเป็นยังไงหรอ?

ถ้ามัวแต่คิดว่าพรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้ มันจะทันหรือเปล่านะ

เวลาที่ปล่อยให้เสียไป น่าเสียดาย

ยิ่งเดินก็ยิ่งเหมือนติดกับดักของสังคม

ผู้คนต่างกีดกั้นกันเอง มองว่าการกระทำทุกอย่างที่ตัวเองคงจะเสียผลประโยชน์คือเรื่องที่เลวร้าย

เส้นทางไหนไม่ดี ใช้ผลประโยชน์ตัดสิน

แล้ว ถ้าฉันเลือกจะเดินหนีออกมาเพื่อเส้นทางของตัวเอง

แลกกับคำต่อว่า ความเกลียดชัง การขัดขวาง

แล้วในที่สุด ถ้ามันไม่ประสบความสำเร็จ

ฉันจะเสียใจที่ทำมันลงไปหรือเปล่า?

คงถูกตอกย้ำว่าโง่เง่า ไม่เชื่อฟัง มันคือเส้นทางที่ผิด

ความกังวลนี้บีบคอฉันไว้ให้ไม่กล้าตัดสินใจ

มีคนบอกว่าฉันทำได้ มีคนบอกว่าใครเริ่มต้นก็ต้องเคยล้มมาก่อน

คนที่ประสบความสำเร็จ จะต้องยอมสูญเสียบางสิ่งเพื่อให้ได้ทุกสิ่งกลับคืนมา

ถูกคนพันคนปฏิเสธ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเราแพ้ จนกว่าเราจะยอมแพ้

ฉันอยากจะเชื่อเขา อยากจะทำในสิ่งนั้น

แต่ความกังวลนี้ยังอยู่ในใจฉัน.............................................ทำไมพี่สาวฉันต้องมาทำเหมือนกันด้วยนะ

ทางของฉัน...มันคนละเส้นกับพี่เลย....